Uitgestreken

Overhemden. Ik heb er denk ik tussen de 35 en 40. In alle kleuren van de regenboog. Bijna allemaal van River Woods. Met streepjes, ruitjes en effen. Allemaal in maat 3XL en pasvorm tight fit. En allemaal met lange mouwen. Want die kun je tenslotte ook opstropen. Ik draag ze onder pakken en jasjes bij[…]

(Be)schermtijd

‘Wat doen jullie kinderen eigenlijk, wanneer ze niét op een schermpje zitten?’ Het was de vraag die een vriendin met jongere kinderen onlangs stelde in een gezelschap, waar zowel mijn broer als ik bij aanwezig waren. ‘Slapen!’, klonk het – hardop en tamelijk welgemeend – uit twee monden tegelijk. Waarna we allebei in de lach[…]

Geen haar op mijn hoofd!

‘Beste Ton, welkom bij onze online community met meer dan 35.000 leden. Seniorenvoordeelpas is de voordeelpas voor senioren’. Dat waren de eerste twee regels van een mailtje dat ik vanochtend ontving. En waarvan ik – en iedereen die mij kent weet dat dát niet zomaar gebeurt – even met stomheid geslagen was. Ik zal jullie[…]

Binnen fietsen

Een goede vriend vertelde me pas dat hij besloten had om een paar dagen per week als fietskoerier te gaan werken. Hij rijdt nu drie dagen per week voor een groot bedrijf pakjes door een grote stad heen. Met als zowat voornaamste motivatie dat hij een buitenmens is en wanneer hij de hele dag achter[…]

Met gebreken …

God, wat heb ik een hekel aan van die tegelwijsheden. ‘Niets zo charmant als een spreuk aan de wand’, lachte Herman Finkers er al eens om. Maar toch … toch is er – in mijn geval- één spreuk, die zich steeds nadrukkelijker manifesteert. En die ik daarom ook niet kan negeren. Wat die spreuk is?[…]

Linkerhanden

Afgelopen maandag was het Linkshandigendag. Die dag vier ik altijd dubbel feest. Ik heb namelijk twee linkerhanden. En nee: dat is geen valse bescheidenheid. Vraag maar aan mijn teerbeminde echtgenote, of zelfs aan mijn beide zoons. Die overigens wél allebei mild onhandig zijn, maar lang niet zo onhandig als hun vader. Wanneer er eens iemand[…]

Dag blad!

Ik lees de krant. Zes dagen per week. Op papier. Het Brabants Dagblad, om precies te zijn. En dat doe ik al sinds jaar en dag, als abonnee. Ergens besef ik dat ik daarmee misschien wel tot een uitstervend ras behoor. Wie neemt er nu het nieuws nog van papier tot zich? En ik besef[…]

Wat ALS …

Dit wordt niet de blog, die ik op voorhand had gedacht – nee: gehoopt – te maken. Laat ik daar meteen maar eerlijk in zijn. Anders zou er ook wel een kop in de trant van ‘Kale Berg’ of ‘Ton Ventoux’ boven deze tekst hebben gestaan. En was de bijpassende foto van het bord op[…]